Naar blogoverzicht
15 mei 2025

ADHD en het vergeten afscheid

ADHD als reactie op een abrupte scheiding


Ze is levendig. Slim. Sneller dan haar gedachten. Altijd iets aan het doen, altijd prikkels aan het verwerken. ADHD, zeiden ze. Maar achter die onrust zat iets anders.

Ze kwam bij mij, nieuwsgierig, open. We onderzochten haar systeem, via de bril van de Germaanse Geneeskunde. ADHD wordt daar gezien als een overlevingsmechanisme na een scheidingsconflict – een innerlijke splitsing, een abrupt verlies van verbinding.

Dus ik vroeg haar: “Heb je een scheiding meegemaakt? Tussen je ouders, een verhuizing, een afscheid van vriendjes?”
Ze dacht even na.
“Niet echt,” zei ze.

Ik liet het. Soms komt het antwoord pas later.

Tegen het einde van de sessie kwam er plotseling een diepe emotie naar boven, verbonden aan een verloren tweeling. Dus vroeg ik via de biotensor: “Ben jij een alleen geboren tweeling?”
Het antwoord was ja. En ineens viel alles op z’n plek.

De scheiding was er wél, maar heel vroeg: al in de baarmoeder. Ze leek twee broertjes te hebben gehad. Een heel vroege en intense vorm van afscheid. En het lichaam, de geest… die past zich aan. ADHD als overlevingsstrategie.

Wat ik ook zo bijzonder vond: al voor de sessie voelde ik dat ik de tafelopstelling met poppetjes moest klaarzetten. In de aanloop naar de sessie dacht ik regelmatig aan ‘verwarring in de kinderrij’. Dit komt vaak voor bij miskramen, niet-levende zieltjes. Uiteindelijk hebben we ze niet gebruikt, maar het bleek wel waarom ik dat aanvoelde. Er was duidelijk verwarring in de kinderrij. De ‘vergeten’ broertjes werden gevoeld, ergens diep vanbinnen.

En daar begonnen we.
Met het ordenen.
Het erkennen.
Het ruimte geven aan wat nooit zichtbaar is geweest.

Volgens de Germaanse Geneeskunde is ADHD geen stoornis, maar een signaal. Een manier van het lichaam om te reageren op een conflict dat te groot was, te vroeg, te ingrijpend.
In haar geval: het verlies van haar broertjes, nog voor ze geboren werd.

Wat als die onrust geen ‘probleem’ is?
Wat als het een herinnering is, die gezien wil worden?

Deze sessie was geen einde.
Maar een begin.



Herken je iets in dit verhaal? Wil je weten wat jouw lichaam je wil vertellen?
Je bent welkom.