Burgemeester
Vanochtend kwam ik de burgemeester tegen tijdens m’n wandeling met Beer in het park naast het gemeentehuis. Hij nam de moeite me aan te spreken en te vragen wat me momenteel bezig houdt. Hij stelde ook de vraag of ik de politiek mis en of de herlancering van mij en mijn partij aanstaande is. Het antwoord is ‘ja’, want het blijft me roepen. Zelf vult hij aan dat hij het steeds leuker begint te vinden. “Het gaat over alles”, zei Hans, “over deze vijver maar ook over grote dingen”. “Ja en het gaat over mensen”, voeg ik eraan toe, “eigenlijk over trauma van mensen”.
Grenzeloosheid
Ons politieke systeem is een uiting van het kluwen trauma en coping mechanismen dat we allemaal ontwikkelen. En het coping mechanisme van de een, haakt in die van de ander. Het feit dat er überhaupt zoiets als een hiërarchische ‘vadertje staat’ bestaat geeft al aan dat we blijkbaar behoefte hebben aan iemand die zegt wat we moeten doen. Betekent de veelheid aan regels en wetten misschien wel dat we zelf grenzenloos zijn geworden door een afwezigheid van gezonde mannelijke energie in ons leven?
Een betere wereld begint bij onszelf
En het ‘politieke spel’ lijkt ook wel een familie opstelling in real time. Waar de een op zoek is naar erkenning en de ander de last van de wereld wil dragen. Allebei voortkomend uit vroegkinderlijk trauma. Ook het niet altijd (of nooit) transparant willen of kunnen zijn, uit angst voor gezichtsverlies of zetelverlies. Onder het mom ‘de wereld een betere plek’ maken gebeurt er in de lokale politiek veel wat eigenlijk eerst zou moeten gaan over ‘onszelf een betere plek maken’. Want angst voert nog altijd de boventoon. Is dat slecht? Nee, niet perse. Maar wat meer bewustzijn daarop zou mooi zijn geloof ik. Want uiteindelijk gaat het niet zozeer om de besluiten die wel of niet genomen worden, maar om alles wat zich in de onderstroom heeft bewogen.
Autotelisch
En dat begint al bij de vraag: waarom begeef je je daar in the first place? Zou je er ook zitten als alles op dit moment precies goed is zoals het is? Zou je het ook doen als er geen doel is, alleen de activiteit of de ervaring zelf? Want dat zou het een autotelische bezigheid maken, een bezigheid die los van het resultaat bevredigend is. Gewoon ‘for the sake of doing’.
WIJ! stemmen voor
Een geweldig experiment zou zijn om bij alle voorstellen tot verandering, de huidige situatie af te pellen. Waarom moet het anders? En als we ver genoeg graven komen we bij een angst of een overtuiging uit. Als die getransformeerd wordt én we staan nog steeds achter het voorstel tot verandering, dán komt het uit liefde en vertrouwen voort. En zeggen we: meneer de voorzitter, WIJ! stemmen voor.